Internetowa cukierenka Olcik

Z plackami ziemniaczanymi zawsze miałam odkąd pamiętam problem.Każdy się nimi zachwycał,że takie dobre,że koniecznie spróbuj,że jak można nie lubić.A ja ich poprostu nie trawiłam.No nie tolerowałam i już. Do czasu,gdy coś mnie tknęło,aby zjeść jednego -tego babcinego.I tak powoli się z nimi oswajałam,najpierw jeden ,dwa okazyjnie- gdy akurat babcia nasmażyła całą furę.Kiedy ujrzałam je na blogu cudawianki ,wiedziałam,że to już ten czas .Czas by w końcu zrobić placki ziemniaczne.I udało się,po wielu łzach-lecących jak grochy podczas tarcia cebuli,pomimo upału jakim obdarzyła nas wówczas pogoda ,Ja grzecznie tarłam kilogram ziemniaków i dwie duuże cebule:)

Opłacało się.Wyszły* pyszne,z cukrem oczywiście i niekoniecznie prosto z patelni,ja jestem z tych co to lubią bardziej jeść takie placki na zimno:)

Przepis (troszkę zmieniony)  z bloga Cudawianki ,w mojej rodzinie robi się je identycznie:)

placki ziemniaczane (okolo 30 malych placuszków):

- 1 kilogram ziemniaków

- 2 cebule
- 2 jajka
- 2  lyźki mąki ziemniaczanej
- 2 lyżki maki pszennej pełnoziarnistej
- sol, pieprz

ponadto:
olej lub oliwa do smażenia

1. Obrać ziemniaki i cebulę, zetrzeć na tarce. Przelożyc masę do dużej  miski. Z młodszych ziemniaków odcisnąć  wodę.
2. Dodać obie mąki. Wymieszać lyżką. Wbić jajka.Znów wymieszać. Następnie osolić i dopieprzyć do smaku.

3. Smażyć na oleju lub na oliwie na średnim ogniu do zarumienienia się plackuszków z obu stron.
Odsączać na papierowym reczniku. Podawać z cukrem lub na ostro- jak kto woli.

Smacznego!:)

* Wpis zaległy ,bo jeszcze późno majowy..

Nie wiem jak Wy,ale Ja nie pogardziłabym takim przysmakiem,gdybym zbalazła go w swoim  Lunch Boxie:P

EDIT- Możecie pogratulować mi,bo w niedzielę mój aparat skończył żywot.Spaliłam go.:( W związku z tym nie mogę wziąć udziału w Mafilkowej Kupałnocce:( .